Leiszmanioza

Leiszmanioza Reprezentuje zakażenia pierwotniakami z pastą mechanizmu zakaźnego, charakteryzujący się uszkodzeń pasożytów zewnętrznych lub wewnętrznych organów wewnątrzkomórkowych - Leishmania. Leiszmaniozę dzieli się vistsiralnye występujących z uszkodzeniami płuc, wątroby, śledziony, serca i skóry, objawiające się przekształcając grudki ogniska owrzodzenie. Diagnoza odbywa się poprzez wykrywanie leiszmaniozę, Leishmania we krwi pacjenta (w postaci trzewny) lub w oddzielnych elementów skóry (w postaci skóry).

Leiszmanioza

Leiszmanioza Reprezentuje zakażenia pierwotniakami z pastą mechanizmu zakaźnego, charakteryzujący się uszkodzeń pasożytów zewnętrznych lub wewnętrznych organów wewnątrzkomórkowych - Leishmania.

Charakterystyka patogenu

Leiszmaniozę wywołuje siedemnaście z ponad dwudziestu gatunków pierwotniaków pasożytniczych z rodzaju Leishmania. Leishmania rozwija się w komórkach gospodarza (głównie w makrofagach i elementach układu siateczkowo-śródbłonkowego). W trakcie cyklu życia muszą zmienić swoich dwóch właścicieli. W organizmie kręgowców, leiszmania są w formie skórki, rozwijając się w formę wiciowatą w ciele stawonogów. Leishmania jest oporna na antybiotyki i jest wrażliwa na pięciowartościowe preparaty antymonu.

Zdecydowana większość leiszmanioz to zoonozy (rezerwuarem i źródłem infekcji są zwierzęta), tylko dwa gatunki to antroponozy. Gatunku w rozprzestrzenianiu leiszmaniozy są dość ograniczone, więc zakażeń jest naturalnym centralny rozciąga się w odpowiednie środowisko dla zwierząt gatunku gryzoni piaskowca psowatych (lisy, psy, szakale), jak również wektorów - komarów. Przeważnie centra leiszmaniozy znajdują się w krajach Afryki i Ameryki Południowej. Większość z nich - rozwijanie, wśród 69 krajów, gdzie leiszmanioza jest powszechne, 13 są z najbiedniejszych krajów świata.

Osoba jest źródłem infekcji w przypadku zmian skórnych w postaci leiszmanii, podczas gdy komary otrzymują wzbudnicę z odrywanymi owrzodzeniami skóry. W większości przypadków leiszmania wisceralna jest zoonotyczna, komary zarażone są chorymi zwierzętami. Zakaźność komarów jest liczona od piątego dnia leiszmanii do żołądka owada i pozostaje dożywotnia. Człowiek i zwierzęta są zakaźne przez cały czas trwania patogenu w ciele.

Leiszmaniozę przenosi się wyłącznie za pomocą mechanizmu transmisson, nosicielami są komary, zakażają się, żywią krew chorych zwierząt i przenoszą do zdrowych osób i ludzi. Osoba ma wysoką podatność na infekcję, po przeniesieniu leiszmaniozy skórnej trwała, uporczywa odporność utrzymuje się, forma trzewna tego nie tworzy.

Patogeneza leiszmaniozy

Czynnik sprawczy przenika do ludzkiej skóry, gdy ugryzienie komara, tworząc ziarniniak leiszmaniozy w obszarze bramy wejściowej. Następnie, ziarniniak wchłonięta trzewnych postaci infekcji, podczas gdy skóra - postępuje wrzód. Leishmania są przenoszone wzdłuż ciała z prądem limfy, uderzając w regionalne węzły chłonne. Wzdłuż naczynia limfatycznego pasożyty mogą tworzyć leiszmanioza - serię kolejno ulokowanych określonych wrzodów.

W Ameryce Południowej występują formy leiszmanii ze zmianami w błonach śluzowych jamy ustnej, nosogardzieli i górnych dróg oddechowych z dużym odkształceniem głębokich tkanek i rozwojem zmian polipowatych. Tętnicza forma leiszmaniozy rozwija się w wyniku rozproszenia patogenu przez ciało i dostania się do wątroby, śledziony, szpiku kostnego. Rzadziej - w ścianie jelit, płucach, nerkach i nadnerczach.

Powstała w ten sposób odpowiedź immunologiczna tłumi infekcję, podczas gdy choroba jest utajona lub z niewielką symptomatologią. Z niedoborem odporności, zmniejszonymi właściwościami ochronnymi, postępuje leiszmanioza, przebiega z wyraźną kliniką zespołu zatrucia, gorączką. Reprodukcja pasożytów w wątrobie przyczynia się do zastąpienia hepatocytów tkanką włóknistą, w śledzionie odnotowuje się atrofię miazgi z obszarami zawału i martwicą. W wyniku uszkodzenia szpiku kostnego rozwija się niedokrwistość. Ogólnie rzecz biorąc, trzewna leiszmanioza, postępująca, powoduje powszechną kacheksję.

Klasyfikacja leiszmaniozy

Leiszmaniozę dzieli się na postacie skórnych i trzewnych, każda forma jest z kolei podzielony na anthroponoses chorób odzwierzęcych i (w zależności od zbiornika zakażeniu). Odzwierzęca Visceral leiszmanioza: dla dzieci Kala Azar (śródziemnomorskim Azji Środkowej), gorączka dum-dum (powszechne w Afryce Wschodniej), nosogardzieli leiszmanioza (śluzówkowo leiszmanioza Nowego Świata).

Indyjski kala-azar jest trzewną anthroponosis. Skórne postaci leiszmaniozy są przedstawiane choroba Borowski (miejskie i wiejskie anthroponotic rodzaj choroby odzwierzęce) pendinskoy, Aszchabad wrzody Bagdad czyrak, Etiopii leiszmaniozę skórną.

Objawy leiszmaniozy

Tkacza śródziemnomorska-azjatycka leiszmanioza

Okres inkubacji tej formy leiszmaniozy wynosi od 20 dni do kilku (3-5) miesięcy. Czasami (dość rzadko) przeciąga się na okres do jednego roku. U małych dzieci, w tym okresie, pierwotną grudkę można zauważyć w miejscu patogenu (u dorosłych występuje w rzadkich przypadkach). Zakażenie występuje w postaciach ostrych, podostrych i przewlekłych. Ostra postać jest zwykle obserwowana u dzieci, charakteryzuje się szybkim prądem i bez letalnego leczenia kończy się śmiercią.

Najczęściej występuje podostra forma choroby. W początkowym okresie obserwuje się stopniowy wzrost ogólnej słabości, osłabienia, zwiększonego zmęczenia. Występuje zmniejszenie apetytu, blanszowanie skóry. W tym okresie badanie palpacyjne może ujawnić niewielki wzrost wielkości śledziony. Temperatura ciała może wzrosnąć do poziomu podrzędnego.

Wzrost temperatury do wysokich wartości wskazuje na wystąpienie choroby pośród spęcznienia. Gorączka jest nieregularna lub falująca, trwająca kilka dni. Po gorączce gorączkowej można obserwować okresy normalizacji temperatury lub redukcję do wartości podgorączkowych. Ten przepływ trwa zwykle 2-3 miesiące. Węzły chłonne są powiększone, zauważa się wątrobę, a zwłaszcza śledzionę. Wątroba i śledziona są średnio bolesne przy dotykaniu. Wraz z rozwojem zapalenia oskrzelików obserwuje się kaszel. W tej postaci często przywiązuje się wtórną infekcję układu oddechowego i rozwija się zapalenie płuc.

Wraz z postępem choroby, oznaczone zaostrzenie ciężkości pacjenta rozwija kacheksję, niedokrwistość, zespół krwotoczny. Nekrotyczne obszary pojawiają się na błonach śluzowych jamy ustnej. Ze względu na znaczny wzrost śledziony występuje przesunięcie prawego serca, tony jego głuchy, cięć przyspieszonego rytmu. Istnieje tendencja do spadku ciśnienia krwi obwodowej. Wraz z postępem infekcji powstaje niewydolność serca. W okresie terminalnym pacjenci są kachektyczni, skóra jest blada i przerzedzona, stwierdza się obrzęk, występuje niedokrwistość.

Przewlekła leiszmanioza jest utajona lub z niewielkimi objawami. Anthroponotic trzewny leiszmanioza mogą towarzyszyć (w 10% przypadków), pojawienie się na leyshmanoidov skóry - małych brodawek, guzów lub plastrów (czasami po prostu obszary o zmniejszonej pigmentacji) zawierających czynnik chorobotwórczy. Leiszmanoidy mogą istnieć przez lata i dziesięciolecia.

Skórna zoonotyczna leiszmanioza (choroba Borowskiego)

Ukazuje się w klimacie tropikalnym i subtropikalnym. Okres inkubacji wynosi 10-20 dni, można go zmniejszyć do tygodnia i można go przedłużyć do półtora miesiąca. We wstępie patogenu w tej postaci zakażenia zwykle tworzą podstawową leyshmanioma początkowo ma postać gładkiej różowe grudek o średnicy 2-3 cm, dalej postępuje w bezbolesny lub maloboleznenny samoprzylepnych czyrak. Po 1-2 tygodniach w leyshmaniome utworzonej martwiczej ostrości, a wkrótce utworzyły bezbolesne owrzodzenia podrytymi brzegi otoczone rolki infiltrowanej skórę dużą rozładowania ropne surowiczego lub krwotoczny.

Wokół pierwotnego leiszmanioza powstają wtórne "pagórki siewu", przechodzące w nowe wrzody i łączące się w jedno owrzodzone pole (sekwencyjny leiszmanioza). Zwykle leiszaki pojawiają się w otwartych obszarach skóry, ich liczba może wynosić od pojedynczego wrzodu do dziesiątek. Często towarzyszącym leiszmaniomom towarzyszy wzrost regionalnych węzłów chłonnych i zapalenie naczyń chłonnych (zwykle bezbolesne). Po 2-6 miesiącach wrzody goją się, pozostawiając blizny. Ogólnie rzecz biorąc, choroba z reguły trwa około sześciu miesięcy.

Leiszmanioza z infiltracją dyfuzyjną

Charakteryzuje się znacznym rozpowszechnieniem infiltracji skóry. Z biegiem czasu naciek się cofa, nie pozostawiając żadnych konsekwencji. W wyjątkowych przypadkach odnotowuje się małe owrzodzenie, gojenie bez zauważalnych blizn. Ta forma leiszmaniozy jest dość rzadka, zwykle obserwowana u osób w podeszłym wieku.

Gruźlica skórna leiszmaniozy

Obserwuje się go głównie u dzieci i młodzieży. Dzięki tej formie wokół blizny po owrzodzeniu lub na nich pojawiają się małe guzki, które mogą rosnąć i łączyć się ze sobą. Te wrzody rzadko owrzodzenia. Wrzody z tą postacią zakażenia pozostawiają znaczące blizny.

Pozbawiona pleśni leiszmanioza skóry

Charakteryzuje się długim okresem inkubacji, który może osiągnąć kilka miesięcy i lat, a także powolnym rozwojem i umiarkowaną intensywnością zmian skórnych.

Powikłania leiszmaniozy

Długi płynący leiszmanioza postępuje wraz z rozwojem zapalenia płuc, zapalenie nerek, skaza krwotoczna, agranulocytoza i może być skomplikowane przez ropnej martwiczego zapalenia.

Diagnoza leiszmaniozy

Ogólna analiza krwi w leiszmaniozie wykazuje oznaki anemii niedoboru chromochłonnego, neutropenii i aneosinofilii ze względną limfocytozą, a także zmniejszenie stężenia płytek krwi. Wzmocnienie ESR. Biochemiczne badanie krwi może wykazać hipergammaglobulinemię. Izolacja czynnika wywołującego skórną leiszmaniozę jest możliwa w przypadku guzów i owrzodzeń, trzewna - leiszmania występuje w hodowli krwi w celu uzyskania sterylności. Jeśli to konieczne, wykonuje się biopsję węzłów chłonnych, śledziony, wątroby w celu wyizolowania patogenu.

Jako szczególną diagnozę przeprowadza się badanie mikroskopowe, bakosev na podłożu odżywczym NNN, oznaczenie biologiczne na zwierzętach laboratoryjnych. Rozpoznanie serologiczne leiszmaniozy przeprowadza się za pomocą RSK, ELISA, RNIF, RLA. W okresie rekonwalescencji odnotowano pozytywną reakcję Czarnogóry (test skórny z leiszmaniną). Produkowany w badaniach epidemiologicznych.

Leczenie leiszmaniozy

Etiologiczne leczenie leiszmaniozy polega na stosowaniu preparatów pięciowartościowych antymonu. W postaci trzewnej, są podawane dożylnie ze zwiększeniem dawki przez 7-10 dni. W przypadku niewystarczającej skuteczności, terapię uzupełnia się amfoterycyną B podawaną z 5% roztworem glukozy dożylnie powoli. We wczesnych stadiach skórnej leiszmaniozy guzki są leczone monomycyną, siarczanem berberyny lub urotropiną i są przepisywane jako maści i lotiony.

Powstałe wrzody są wskazaniem do powołania miramistin domięśniowo. Aby przyspieszyć gojenie się wrzodów, terapia laserowa jest skuteczna. Lekami rezerwowymi w leiszmaniozie są amfoterycyna B i pentamidyna, przepisywane są w przypadkach nawrotu zakażenia i oporności leiszmanioz na tradycyjne leki. Aby zwiększyć skuteczność terapii, można dodać ludzki rekombinowany gammainterferon. W niektórych przypadkach konieczne jest chirurgiczne usunięcie śledziony.

Rokowanie i zapobieganie leiszmaniozom

Dzięki łatwej leiszmaniozie możliwe jest niezależne wyzdrowienie. Prognozy dotyczące szybkiego wykrywania i odpowiednich środków medycznych są korzystne. Ciężkie formy, zakażenie osób o osłabionych właściwościach ochronnych, brak leczenia znacznie pogarsza rokowanie. Przebarwienia skórne leiszmaniozy powodują defekty kosmetyczne.

Zapobieganie leiszmanioza obejmuje środki do poprawy osiedli ludzkich, eliminacja obszarów rozproszenia komara (wysypisk i wolne działki, zalane piwnice), dezynfekcja pomieszczeń. Indywidualna profilaktyka polega na stosowaniu repelentów, innych środków ochrony przed ukąszeniami komarów. Po znalezieniu pacjenta w zespole wykonywana jest chemoprofilaktyka za pomocą pirymetaminy. Specjalna profilaktyka immunologiczna (szczepienia) jest przeznaczona dla osób planujących odwiedzić obszary niebezpieczne epidemiologicznie, a także dla populacji osób z niedoborem ognisk infekcji.

Czynnik sprawczy leiszmaniozy

Leiszmanioza to grupa infekcji pierwotniakowych objawiająca się odurzeniem, gorączką, zmianami narządów wewnętrznych lub tkanek otaczających. Patogeny są najprostszymi z rodzaju Leishmania; wszystkie jego rodzaje są obligatoryjnymi pasożytami wewnątrzkomórkowymi ssaków. Czynnik sprawczy został po raz pierwszy odkryty przez W. Leušmen (1900); na jego cześć, pasożyty i dostali ich imię. Tradycyjnie wyróżnia się cztery rodzaje leiszmaniozy: trzewny (kala-azar), skórny ze Starego Świata, skórny z Nowego Świata i śluzowaty naskórek. Każdy typ jest zdefiniowany klinicznie i geograficznie; czynniki etiologiczne są morfologicznie identyczne, transmisja patogenu jest przeprowadzana przez różne rodzaje komarów. Leiszmanioza - infekcje przenoszone przez wektory. Zbiornikiem patogenu są zarażone osoby i różne ssaki (psy, szakale, lisy, szczury itp.); nosiciele - komary rodzajów Phlebotomus i Lutzomyia, Po wyzdrowieniu rozwija się odporność na stres przez całe życie. Podczas malowania według Romanowskiego-Giemsy, cytoplazma jest niebiesko-liliowa, rdzeń i kinetoplast mają barwę czerwono-fioletową. Gatunki rodzaju Leishmania pod wieloma względami są identyczne pod względem morfologicznym, co utrudnia ich klasyfikację. Obecnie izolowane są cztery grupy patogenów.

Patogeny. Wyróżnij następujące grupy patogenów.

Grupa L tropica (podgatunek L. tropica tropical L tropica minor.) L. tropica subspecies major, L. aethiopica) - czynniki wywołujące skórną leiszmaniozę Starego Świata (Afryka, Azja). Po raz pierwszy szczegółowy opis L. tropica został sporządzony przez lekarza krajowego P.F. Borovsky (1897).

Grupy L. mexicana (podgatunku L. mexicana mexicana, L. mexicana amazonensis podgatunku L. mexicana subsp pifanoi, L. mexicana subsp venezuelensis, L. mexicana subsp garnhami, L, peruviana L. i uta) - skóry i patogenów rozproszona skórna leiszmanioza Nowego Świata.

Grupa L. braziliensis (L. podgatunek brazitiensis braziliensis, L. braziliensis podgatunek guyanensis, L. braziliensis podgatunek panamensis) - patogeny śluzówkowo leiszmanioza z Nowego Świata.

Grupa L donovani (L. donovani podgatunek donovani, L. donovani podgatunek infantum, L. donovani podgatunek archibaldi) - czynniki wywołujące trzewiową leiszmaniozę Starego Świata. Pierwszy opis L donovani został napisany przez W. Leishmana (1900) i C. Donovana (1903).

Morfologia. W trakcie ich rozwoju leiszmaniony przechodzą etapy bez flag i flagellate.

Formy flagellar (promastigoty) są mobilne, rozwijają się w ciele owadziego nosiciela-gospodarza (komara). Wrzeciono o kształcie korpusu o długości 10-20 mikronów. Kinetoplast ma postać krótkiego pręta i znajduje się w przedniej części ciała; wici o długości 15-20 mikronów. Mnożą się przez podział podłużny.

Bez foremek (amastigot) - tkanka, wewnątrzkomórkowo pasożytująca w komórkach ssaków. Komórki owalne, o długości 2-6 mikronów, zawierają karboosom i jądro. Jądro jest okrągłe, zajmuje 1/3 komórki. Rozmnażają się przez proste dzielenie.

Cykl życia. Wektory komarów zostają zainfekowane przez zasysanie krwi chorym ludziom i zwierzętom. Pierwszego dnia połknięte amastigoty przekształcają się w jelita w promastigoty i zaczynają się dzielić po 6-8 dniach. kumulują się w gardle i trąbienie komara. Kiedy osoba lub zwierzę gryzie osobę, patogen wchodzi do rany i jest wprowadzany do komórek skóry lub narządów wewnętrznych (w zależności od rodzaju leiszmanii). Pewna rola w rozprzestrzenianiu się patogenu należy do jednojądrzastych fagocytów. Po inwazji komórek ssaków, promastigoty są przekształcane w amastigoty. Reprodukcja amastigot powoduje rozwój ostrej reakcji zapalnej.

Leiszmanioza skóry Starego Świata

Choroba występuje endemicznie w różnych regionach Azji Mniejszej i Środkowej, gdzie spread pod nazwami pendinskaya Sart lub owrzodzenia, Aleppo, Bagdad, Delhi czy orientalny wrzenia. Izolowanie - anthroponotic lub City (leiszmanioza), zwany L podgatunek tropica głównym i chorobotwórczych pustynnym spowodowane tropica podgatunku L. tropica, L. aethiopica, leiszmaniozy. Leiszmanioza jest endemiczną infekcją o największej częstości występowania w miesiącach jesiennych. Epidemiologicznie charakteryzuje się rozprzestrzenianiem rozprzestrzeniania, stopniowo obejmując poszczególne grupy ludności. Naturalny rezerwuar - małe gryzonie (myszy, szczurów) wektory - (. P. papatasi i inni) Komary rodzaju Phlebotomus. Okres inkubacji trwa od 2 tygodni do 5 miesięcy. Pod koniec okresu inkubacji, owrzodzenia skóry, tworzy węzeł osiągając wymiary orzechów laskowych. Możliwe jest tworzenie zmian córkowych. W zależności od patogenu obserwowano powstawanie „suche» (podgatunku L. tropica dużych) lub «mokra» (L. tropica podgatunku tropica) bezbolesne wrzody. Po 3-12 miesiącach, spontaniczny gojenie następuje w celu utworzenia pigmentowy grubej blizny ( „print diabła”). Szczególną formą - nawracające (liszaj), leiszmanioza (patogenu - L. tropica podgatunek tropi-ca), charakteryzują się występowaniem częściowego gojenia zmian chorobowych i intensywnego tworzenia się ziarniniaków. Proces ten trwa latami bez oznak wyleczenia.

Skóra rozlanego leiszmaniozy Nowego Świata

Patogeny - L podgatunek mexicana amazonensis, L. mexicana podgatunek pifanoi, L podgatunek texicana venezuelensis i podgatunek L mexicana gamhami. Nosicielami infekcji są komary z rodzaju Lutzomyia. Objawy kliniczne leiszmaniozy są podobne do występujących w azjatyckich i afrykańskich odmianach leiszmaniozy skórnej. Wyjątkiem jest "wrzód gumowy" wywołany przez podgatunek L. mexicana mexicana (wektor jest moskitonem Lutzomyia olmeca). Choroba jest zarejestrowana w Meksyku, Gwatemali i Belize od zbieraczy gum (chiclero) i drwali. Charakteryzuje się tworzeniem bezbolesnych nieodpornych przewlekłych (kilkunastoletnich) wrzodów, zwykle zlokalizowanych na szyi i uszach. Z reguły obserwuje się poważne deformacje przedsionków ("ucho chiclero").

Skóra i leiszmanioza śluzu Nowego Świata

Leiszmanioza skóry i śluzu Nowego Świata jest chorobą endemiczną dla strefy lasów tropikalnych w Ameryce Środkowej i Południowej, gdzie znana jest również jako espuda, leiszmanioza nosogardzieli lub choroba Bredy. Patogeny - pododmiany L. braziliensis braziliensis, L.braziliensis podgatunek guyanensis, L. braziliensis subspecies panamensis. W oddzielnej grupie patogenów izolowanych L. peruviana i L. uta, powodujących uszkodzenia skóry i błon śluzowych na obszarach endemicznych na dużych wysokościach. Rezerwuarem infekcji są duże leśne gryzonie. Nosicielami choroby są komary z rodzaju Lutzomyia. Pierwotne zmiany przypominają skórną leiszmaniozę, pojawiają się 1-4 tygodnie po ukąszeniu wektora. Czasami objawy kliniczne kończą się na tym etapie. W większości przypadków, w ciągu miesięcy, a nawet lat, postępują zmiany pierwotne. Charakteryzuje się bezbolesnymi deformacjami ust i nosa (od 2 do 50% przypadków), rozciągając się na sąsiednie obszary. Możliwe zniszczenie przegrody nosowej, twarde podniebienie i niszczące zmiany w gardle.

Trzewny leiszmanioza - choroby pasożytnicze, objawiający się węzłów chłonnych, leukopenia, niedokrwistość, powiększenie wątroby i śledziony i rozwój zakażeń wtórnych. Przeznaczyć leiszmaniozy trzewnej lub ogólne (choroba Loyshmena-Donovana, Kala Azar, gorączka dum-dum, gorączka Assam, tropikalne śledziony) spowodowanego podgatunek L.donovani donovani, East African leiszmaniozy trzewnej (patogenów - podgatunek L.donovani archibaldi) i Azji Środkowej śródziemnomorskim leiszmanioza trzewna (dzieci Leishmania) spowodowane podgatunek L.donovani infantum. Cechy kliniczne i epidemiologiczne różnią się znacznie w zależności od położenia geograficznego choroby. Kala-azar jest zarejestrowana na wszystkich kontynentach, z wyjątkiem Australii. Choroby danej osoby są ostre i trudne, z możliwymi skutkami śmiertelnymi. Główne zbiorniki w Eurazji i Ameryce Łacińskiej - gryzonie, lisy, szakale i psy, we wschodnich Indiach i Bangladeszu - człowieka. Tworzenie się głównego zespołu objawów występuje w ciągu 3-12 miesięcy. po infekcji. Prawie zawsze jest gorączka zły charakter i zespół złego wchłaniania z biegunką. oglądać także powiększenie wątroby i śledziony, powiększenie węzłów chłonnych, niedokrwistość, małopłytkowość i obrzęki. Osoby o słabej pigmentacji skóry obserwuje się czasami szarawe plamy na twarzy, głowy [perskiego kala Azar, czarny gorączki].

Diagnostyka mikrobiologiczna. Materiał do badania skórnej leiszmaniozy to zeschnięcia i wrzody trawienne, biopsje tkanek i węzłów chłonnych; z trzewną leiszmaniozą - biopsje szpiku kostnego, wątroby, śledziony i węzłów chłonnych. Ostateczna diagnoza jest wykonywana, gdy amastigot jest wykryty w rozmazach barwionych zgodnie z Romanovsky-Giemsa. W trudnych przypadkach myszy i chomiki są infekowane badanym materiałem, a następnie izolowane czystej kultury. Ona może siać agar z odwłóknioną krwią królika. W pozytywnych przypadkach, w dniach 2-10 dni, rozwijają się promastigoty. Gdy badania epidemiologiczne przeprowadzą test alergiczny na skórę z leiszmaniną (test Monteiro). Reakcje serologiczne (RPGA, RNIF) nie są wystarczająco specyficzne.

Leczenie i zapobieganie. Podstawę leczenia chemioterapię (monomitsin, solyusurmin, ąuinacrine, aminoquinolyl). W celu zapobiegania wszelkiego rodzaju leiszmaniozy jest konieczne, aby zniszczyć nośniki, ich miejsca lęgowe, prowadzenia leczenia endemicznych ognisk pestycydów i podjęcia środków zapobiegawczych wobec ukąszenia (repelenty, moskitiery, etc.). Aby zapobiec zoonotycznej leiszmaniozie, dzikie gryzonie giną na obszarach przylegających do osad. Profilaktyka leiszmaniozy trzewnej powinna zawierać objazdów Zagrody wczesnego wykrywania przypadków zastrzelenia bezpańskich psów i regularnych inspekcji przez weterynarzy zwierząt. Do zapobiegania leiszmaniozy skórnej oferowane żywą szczepionką, która powinna być stosowana nie później niż 3 miesiące przed wyjazdem na terenach endemicznych.

Leiszmanioza

Leiszmanioza Jest przenoszoną zoonotyczną infekcją wywołaną przez pierwotniaki pasożytnicze z rodzaju Leishmania. Istnieją trzy rodzaje leiszmaniozy, z których każda ma wrodzoną specyfikę nie tylko morfologiczną, ale także terytorialną. Występuje leiszmanioza skóry, błon śluzowych i trzewnych postaci choroby. Ludzie, psy, konie i ponad 70 innych gatunków zwierząt, które są naturalnym rezerwuarem leiszmaniozy, chorują na tę infekcję.

Epidemiologia jest bardzo złożona, ponieważ zależy od różnorodności pasożyta, czynników środowiskowych, rodzaju wektora, kontaktu populacji z patogenem w przeszłości.

Czynniki zakaźne - ponad 20 gatunków Leishmania, nosicieli - około 90 gatunków i podgatunków komarów Motyle Phlebotomine, a dokładniej, ich samice, jako samce komarów nie żywią się zwierzętami i ludźmi.

Przyczyny i czynnik sprawczy leiszmaniozy

Leishmania jest obowiązkowym pasożytem z dwoma żywicielami, z których jednym jest ssak (w tym człowiek), a drugi to komar. Z krwią zainfekowanego zwierzęcia lub człowieka komar zasysa pasożyty, które kolonizują środkowe jelita owada z utworzeniem tak zwanej matrycy perytroficznej. Około tygodnia promastigoty rozmnażają się w ilości wystarczającej do zbrylenia się z ich ciał, które zatykają światło jelita, w wyniku czego komar nie może połknąć kolejnej porcji zasysanej krwi. Ma skłonność wymiotną, popychając akumulację promastigotu w ranę, płaszcz komara został właśnie zrobiony przez trąbkę na skórze ssaka, więc nowy właściciel jest zarażony.

Jak każde uszkodzenie skóry, rana po ukąszeniu powoduje reakcję organizmu - do tego miejsca wysyłane są neutrofile, zdolne do "połknięcia" patogenu, to znaczy posiadania właściwości fagocytów. Jednak nie zawsze jest możliwe zniszczenie komórek fekologicznych z leiszmanioz, a to decyduje, czy dana osoba będzie miała leiszmaniozę. Jeśli promastigoty pozostaną w tych komórkach, wtedy żyją przez pewien czas w nich bez dalszego rozwoju i reprodukcji, dopóki fagocyty nie osiągną fazy apoptozy (części naturalnego cyklu komórki). Na tym etapie umierające neutrofile z patogenem w środku są absorbowane przez makrofagi, a organizm nie reaguje na pasożyty, ponieważ proces wykorzystywania własnych komórek przebiega, a w rezultacie reakcja immunologiczna na patogen nie rozwija się. Dalsza transformacja leiszmanioz już w komórkach makrofagów prowadzi do zmian metabolicznych i morfologicznych, skracania wici i przekształcania w amastigoty.

Amastigoty łączą się z lizosomami, tworząc "pasożytniczą wakuolę", zapewniając leiszmaniom pokarm i ochronę, czynnik sprawczy zaczyna się namnażać.

Pierwotna klasyfikacja leiszmanioów zidentyfikowała tylko dwa typy: Leishmania donovani jako czynnik sprawczy trzewiowej leiszmaniozy i Leishmania tropica, czynnik sprawczy skórnej leiszmaniozy. W przyszłości zidentyfikowano wszystkie nowe odmiany Leishmania, były one długo uważane za podgatunek Leishmania tropica, a dopiero wraz z rozwojem diagnostyki serologicznej i metody ogniskowania izoelektrycznego uznano 20 niezależnych gatunków.

Nosicielami leiszmaniozy są samice komarów Muchaczki Phlebotomine. W przypadku niektórych rodzajów tej infekcji tylko człowiek może być źródłem choroby w takich przypadkach, leiszmanioza czysto anthroponotic zakażenie Leishmania tropica więc przenoszone i Leishmania donovani. W innych przypadkach, zbiornik i źródłem są gryzonie (gerbil), leiszmanioza ma charakter chorób odzwierzęcych, w ten sposób jest nadawany Leishmania major. Widok komarów Leishmania infantum uzyskano od psów (szakali, kojotów), leniwców, jeżozwierzy. Na kontynencie australijskim leiszmanioza została zarejestrowana u kangurów. Ponieważ komary Rhlebotomine moskity - wektory leiszmaniozy - mają ograniczoną dystrybucję, to leiszmanioza wystąpiły głównie w tych samych terytoriów, występujące w 88 krajach, jedna czwarta z nich - stan Starego Świata, trzy czwarte - z Nowego Świata. Zakażenie tkwi w regionach słabo rozwiniętych gospodarczo, co więcej, tylko 33 z 88 krajów legalnie zarejestrować wszystkie formy leiszmaniozy, więc dane na temat częstości występowania choroby (1,3 mln. Przypadków rocznie) trudno jest rozpoznać autentyczne. Aktywne badania w obszarach endemicznych odnotowują znacznie więcej przypadków choroby niż wskazano w podsumowaniach statystycznych. Liczba zarażonych osób w ogóle nie podlega rejestracji, ponieważ nie wszystkie osoby zakażone leiszmanią podczas ukąszeń komarów rozwijają się później.

Objawy i oznaki leiszmaniozy

Leiszmaniozę przebieg kliniczny jest podzielony na trzy formy (skórnej, błon śluzowych, trzewnej), z których każdy może być spowodowane przez chorobotwórczych i anthroponotic Leishmania, co tłumaczy się wiele zmian przepływu oraz różnic w symptomatologii, występowanie, rokowania. Rozwój infekcji będą miały różnice nawet w związku z obszaru dystrybucyjnego, dzięki czemu wydzielają Starego Świata leiszmaniozę z występowania skórnych i trzewnych form choroby, a New World leiszmanioza, która charakteryzuje się skóry i błon śluzowych formie. Występują również miejskie (próchnicze i odzwierzęce) i wiejskie (tylko odzwierzęce) leiszmaniozy.

Bez względu na formę leiszmaniozy, zawsze najważniejsza jest rana od ugryzienia komara, przez którą promastigoty wnikają w skórę i stają się amastigotami. Powodując specyficzną reakcję zapalną w dotkniętej tkanką, infekcja prowadzi do powstania pasożytniczego ziarniniaka, obrzęku obwodowego, przekrwienia, reakcji układu limfatycznego.

Jeżeli czynniki chorobotwórcze pozostają w skórze i tkance podskórnej - leiszmanioza skóry rozwija się w postaci zlokalizowanej lub rozproszonej z różnymi objawami wrzodziejąco-nekrotycznymi. Jeśli leiszmania przenika do krwioobiegu, doprowadzi to do ich rozprzestrzeniania się w tkankach siateczkowo-śródbłonkowych, powstaje najbardziej budząca grozę forma - trzewiowa leiszmanioza.

Z zajęciem błon śluzowych są zazwyczaj jest częściowe lub całkowite ich zniszczenie, często tak głęboko, że wpływa na strukturę chrząstki, a ponieważ leiszmanioza śluzówkowo-skórny wpływa na usta, nos i gardło, prowadzi do zniekształcenia i deformacji twarzy, trudności z mową, oddychanie, połknięciu, a także powoduje znaczne obrażenia moralne i kosmetyczne. Rzadkie przypadki zaatakowania dróg oddechowych często kończą się śmiercią. Ogólnie rzecz biorąc, śluzowato-skórna leiszmanioza występuje tylko w stanach Nowego Świata, z powodu czegoś, co nazywa się inaczej amerykańskim, lub jako niefrasobliwy. Z reguły dotyka ludzi osłabionych przez złe odżywianie, nieszczęśliwe warunki życia, przewlekłe choroby.

Leiszmanioza skórna

Leiszmanioza skóry może być zlokalizowana lub rozproszona. Ta forma choroby występuje w środkowej i środkowej Azji, Europie Południowo-Wschodniej, Brazylii, Peru, czynnik sprawczy skórnej leiszmaniozy może należeć do niemal każdego z dwudziestu rodzajów Leishmania.

Specyficzny ziarniniakowe zapalenie komar miejsce ukąszenia aż do wytworzenia leyshmaniomy - okrągła uszczelka składa się z nabłonkowatych, komórek plazmatycznych, duża liczba makrofagów (łącznie z tymi zawierającymi amastygot), wiele innych komórek zapalnych. Granuloma jest otoczona przez skórę i tkankę podskórną z objawami obrzęku, kompleks ten nazywa się stadium gruźlicy, trwa do tygodnia. Później w ziarniniak rozwija zmiany martwicze, owrzodzenie otoczonych podniesionej poduszce zapalenie hiperemię skóry właściwej mogą przystąpić Zapalenie naczyń chłonnych regionalnych węzłów chłonnych i - jak wrzód etap wrzodów. Po 4-5 dniach owrzodzenia oczyszczony z mas martwiczych, eliminuje ciasto na spodzie wrzodów zaczynają tworzyć granulacji postępującą wadę blizn. W ten zlokalizowany leiszmanioza może zakończyć się, ale pozostawać na etapie wrzodu długi czas, w którym wada skóra staje się mokra, posiada wylot lub surowicze seropurulent charakter. Czasami na zewnętrznej krawędzi żwacza mogą tworzyć się nowe małe guzki - proces przyjmuje przewlekły przebieg, rozwija się tak zwany sekwencyjny leiszmaniom.

Rozproszona leiszmanioza skóry może wystąpić u osób z osłabioną obroną immunologiczną, ma pierwotny przewlekły charakter, objawia się przez różne wrzody na ciele, pozostawia głębokie blizny. U niektórych pacjentów wrzody są łączone z innymi elementami skóry - krostkową i grudkową wysypką.

Nie jest niczym niezwykłym odzyskiwania sham, kiedy, po ustąpieniu ostrych objawów procesu w nowo powstałych blizn tworzą występów, są małe, żółtawego, bez tendencji do owrzodzeniem, infekcji taki rozwój został nazwany tuberculoid leiszmanioza skóry. Takie powikłania mogą rozwijać po doznaniu leiszmaniozy trzewnej w takich przypadkach pagórki i grudkowa, skóry wpływa górną część ciała istnieje sześć lub więcej miesięcy po pozorne utwardzania postaci trzewnej. Ten typ infekcji jest nazywany posthistaminiczną leiszmaniozą skóry, pacjenci cierpiący na nią są niebezpieczni jako źródło infekcji.

Rokowanie w przypadku leiszmaniozy znacząco się pogarsza w połączeniu z zakażeniem wirusem HIV, gdy formy skórne są nawracające, mają ostrą symptomatologię i wysoką śmiertelność.

Leiszmanioza wisceralna

Leiszmanioza wisceralna jest najbardziej groźną postacią infekcji, w której leiszmani wchodzą do krwioobiegu i są przenoszone wzdłuż tkanek układu siateczkowo-śródbłonkowego. Występuje na całym terytorium Hindustanu, w Etiopii, Turcji, Sudanie, na Południowym Kaukazie, w Europie Południowo-Wschodniej. Poza skupiskiem azjatycko-afrykańskim i europejskim jest zarejestrowany tylko w Brazylii. Brazylijskim agentem trzewiowej leiszmaniozy jest wyłącznie Leishmania infantum, w Starym Świecie infekcja wywoływana jest przez Leishmania infantum i Leishmania donovani.

Od przenikania leiszmanioz do skóry zranionej do rozwoju objawów infekcji, może to trwać dłużej niż rok. Symptomatologia rośnie niepostrzeżenie, na początku osoba może odczuwać jedynie zmęczenie, czasem ciężar w jamie brzusznej. Dalsze osłabienie zwiększa się, utrata apetytu, pacjent zaczyna martwić się o swój stan tylko wtedy, gdy zauważalny jest wzrost brzucha. Wzrost temperatury ciała występuje okresowo, a następnie do wartości podgorączkowych, a następnie wyższych, ale nie ma regularności.

Pierwotny afekt jest miejscem ukąszenia, nie zawsze można go znaleźć, ale u niektórych pacjentów jest to węzeł o żółtawym zabarwieniu lub małym owrzodzeniu. Na skórze mogą występować małe krwotoki, które są wyraźnie widoczne we wczesnych stadiach, gdy skóra jest blada. Z rozłożonymi objawami skóra znika, staje się ciemniejsza, pacjent pęka i opadają włosy, tworząc małe łyse plamy. Węzły chłonne często nie mogą być sondowane, ponieważ ich wzrost jest nieznaczny. Charakterystyczną cechą jest gwałtowny wzrost śledziony, która może osiągnąć masę 2 kg, oraz wątroba, której brzeg opada do pępka, ale palpacja tych narządów jest bezbolesna. Szczyt choroby zwykle występuje z gorączką, żółtaczką, akumulacją płynu puchlinowego w jamie brzusznej.

Diagnostyka laboratoryjna leiszmaniozy ustala podstawowe zaburzenia czynników krzepnięcia krwi, niedobór enzymu, niedokrwistość, zwiększony poziom bilirubiny we krwi.

Wszystkie te objawy są wynikiem porażki układu siateczkowo-śródbłonkowego pod wpływem patogenu. Leishmania żyje w makrofagach, które w różnych tkankach mają swoje specyficzne funkcje. Tak więc, w gwiaździste wątroby rozwija retikuloendoteliotsitah patogen (komórki Kupffera), makrofagi pęcherzykowe płuc dotyka w kości - osteoklastów w tkance nerwowej - mikroglej i makrofagi, limfę, stawowej tkanki śledziony, szpiku kostnego. W rezultacie, odpowiedź immunologiczna istnieją poważne zmiany w narządach, zwłaszcza wątroba, która przejawia się nie tylko niepowodzenie jego funkcji, ale także nadciśnienie wrotne. Wywołana trzewna leiszmanioza prowadzi do złożonej immunologicznej klęski nerek, rozwoju zapalenia kłębuszków nerkowych.

Leczenie leiszmaniozy

Manifestacje leiszmaniozy nie mają takiej swoistości, która wykluczałaby inne choroby, ale dla diagnozy istnieje standard WHO dla określenia każdego przypadku infekcji.

Amistigotnye w postaci leiszmanioz są dobrze widoczne pod mikroskopem, do badań wykorzystuje się aspiraty śledziony i mózgu kości, limfocyty i wątrobę. Wykrywanie patogenu w cytoplazmie komórek makrofagów jest wiarygodnym kryterium rozpoznania leiszmaniozy trzewnej. Dokładniejsza diagnoza leiszmaniozy jest reakcją łańcuchową polimerazy, ale metoda ta jest nadal dostępna dla wyspecjalizowanych klinik i ośrodków, natomiast leiszmanioza jest infekcją regionów zacofanych gospodarczo. Testy serologiczne są bardziej dostępne, znacznie tańsze, nie mniej dokładne i szybkie w ustawieniu, więc są coraz częściej stosowane na poziomie peryferyjnym.

W postaciach skóry diagnoza leiszmaniozy obejmuje różnicowanie z trądem, grzybicami, procesami nowotworowymi i skomplikowanymi infekcjami pasożytami zewnętrznymi. Standardowym standardem jest wykrywanie leiszmanioz w zeskrobkach i odciskach od wrzodów podczas mikroskopii, a także ich uprawa.

W leczeniu trzewiowej leiszmaniozy WHO zaleca liposomalne amfoterycyny-B, pięciowartościowe preparaty antymonu, dezoksycholan amfoterycyny-B. Tkwisz w leiszmaniozę przy pomocy szybkiego leczenia, użycie zalecanych leków znacznie zmniejsza prawdopodobieństwo nawrotu.

Leiszmanioza skórna nie należy do zakażeń zagrażających życiu, dlatego stosowanie środków leczniczych musi brać pod uwagę nie tylko wpływ aplikacji, ale także stopień ryzyka interwencji lekowej. W tym względzie preferowane jest miejscowe leczenie z obowiązkowym leczeniem wrzodów. Ale jednocześnie istnieją kryteria, które pozwalają tylko na terapię miejscową: na skórze pacjenta nie więcej niż cztery wrzodziejące zmiany, ich wielkość nie przekracza 5 cm, istnieje możliwość regularnego monitorowania procesu leczenia. Jeśli objawy wrzodziejące wykraczają poza te granice, skórna leiszmanioza powinna być leczona jednym z pięciowartościowych preparatów antymonu.

Zapobieganie leiszmaniozom

Zapobieganie Leiszmanioza - to złożony zestaw działań, którego wielkość zależy głównie od lokalnych warunków w regionie są endemiczne, jak również od tego, czy w danej choroby odzwierzęcej leiszmaniozy terytorium lub anthroponoses.

Pozbawieniami leiszmaniozy można zapobiegać, identyfikując zarażonych ludzi, lecząc je i zmniejszając liczbę nawrotów. W szeregu przypadków leiszmaniozy (zwłaszcza trzewnych) długich bez znaczących objawów bez powodowania podejrzenia wśród zakażonych osób, podczas gdy są one zbiornik zakaźna i może być źródłem nowych chorób a nawet epidemii. Powszechna diagnostyka laboratoryjna leiszmaniozy w obszarach endemicznych może zmniejszyć obciążenie pasożytnicze, pod warunkiem dostępności leczenia dla zidentyfikowanych pacjentów.

Przewlekła leiszmanioza skóry, przenoszona tylko między ludźmi, może zostać ogólnie wyeliminowana, jeśli wdrożone zostaną zalecenia WHO dotyczące aktywnego wykrywania, terapii na czas i odpowiedniej pracy edukacyjnej. Pacjenci z przewlekłymi postaciami leiszmaniozy przed wyzdrowieniem powinni spać pod daszkiem potraktowanym insektycydami, aby zapobiec ukąszeniom komarów i przeniesieniu zakażenia.

Zoonotyczna leiszmanioza jest znacznie trudniejsza do kontrolowania, ponieważ często jest źródłem dzikich ssaków. Ale także zwierzęta domowe są włączone w cykl rozwojowy wielu gatunków leiszmanii, głównie psów. Badania przesiewowe na leiszmaniozę przeprowadza się metodami serologicznymi, dość łatwo dostępnymi i wiarygodnymi lub bezpośrednio w badaniu weterynaryjnym. Wykryte przypadki zakażenia są natychmiast leczone, a stosowanie leków przeznaczonych do leczenia leiszmaniozy u ludzi nie jest zalecane, aby nie stymulować uzależnienia pasożyta od aktywnych składników leków.

Dobre psy przeciwpaso-oksydowane zaimpregnowane owadami wykazały dobrą skuteczność w odpychaniu komarów. Zastosowanie insektycydów o działaniu miejscowym jest nie tylko ważnym czynnikiem ograniczającym występowanie leiszmanioz u zwierząt domowych, ale także znaczącym zmniejszeniem ryzyka przeniesienia choroby na ludzi.

Opracowano szczepionki dla niektórych rodzajów leiszmanioz u psów, ale wszystkie one są skuteczne tylko w odniesieniu do trzewnej leiszmaniozy, podczas gdy specyficzne zapobieganie skórnym formom jest tylko badane. Szczepienia z trzewiowej leiszmaniozy można łączyć z działaniami zapobiegającymi wściekliźnie.

Zapobieganie leiszmaniozom przenoszonym przez gryzonie (duże myszoskoczki) wiąże się z trudnościami w wykryciu i eksterminacji tego gatunku myszy. Jest to bardzo skuteczna głęboka orka, która niszczy gniazda i podziemne labirynty gryzonia. Piasek zbiera się za pomocą fosforku cynku, poddanego działaniu ziarna, ale zniszczenie myszoskoczków daje efekt tymczasowy - szybko migruje z ronda, więc ten rodzaj zapobiegania jest tymczasowy.

Oczywiście, najważniejszym kierunkiem w zapobieganiu leiszmaniozom jest walka z wektorowymi komarami, mączlikami Phlebotomine. Zazwyczaj takie środki są łączone z zapobiegawczymi złożonymi działaniami w przypadku innych infekcji przenoszonych przez wektory, na przykład w przypadku malarii. Metody zapobiegania - jest użycie środków chemicznych komarów, stosowanie środków ochrony osobistej, jak również działania środowiskowe mające na celu zmianę siedlisk środowisko wektorowej. Dla powodzenia tych działań trzeba gruntowną wiedzę na temat lokalnej sytuacji epidemiologicznej, anthroponotic lub odzwierzęcej transmisji choroby, cykl rozwojowy tego gatunku Leishmania, zakres siedlisk oraz zasięg lotu komara, gdzie są one osiadać w fazie spoczynku, rytmu dobowego, a wszystkie rodzaje sezonowych funkcji.

Komary mogą być endofilne lub egzofilne, tzn. Żyją w domu danej osoby, w bliskim sąsiedztwie lub na odległość. Od nosicieli endofitów są eliminowane przez traktowanie pomieszczeń mieszkalnych, zrzucanie ścian i zagród dla zwierząt środkami owadobójczymi, rozpylanie ich w całym gospodarstwie domowym. Dzięki ekofilnym komarom można walczyć za pomocą daszków traktowanych produktami komarów, a także owadobójczych środków owiewanych zasłonami i siatkami ochronnymi.

Każda indywidualna metoda zapobiegania leiszmaniozom może nie być wystarczającym warunkiem do zapobiegania chorobie, ale ich połączenie powinno zrekompensować niedoskonałość i niedociągnięcia danego zdarzenia.

Leiszmanioza - który lekarz pomoże? W przypadku leiszmaniozy lub podejrzenia jej wystąpienia należy niezwłocznie zwrócić się o poradę do takiego lekarza specjalisty chorób zakaźnych.

Leiszmanioza

W tym artykule rozważamy tak rzadką chorobę, jak leiszmanioza. Dowiesz się, który mikroorganizm jest czynnikiem sprawczym choroby, jak i gdzie można uzyskać leiszmaniozę, nauczyć się identyfikować symptomatologię. Powiemy Ci, jak leczy się obecnie leiszmaniozę, jakie leki są najskuteczniejsze, co zrobić, aby nie spotkać się z taką chorobą. Ponadto wymieniamy najpopularniejszą tradycyjną medycynę, która pomoże w walce z chorobą. W rezultacie będziesz w stanie podjąć niezbędne kroki w celu uniknięcia infekcji, a także rozpoznać groźne objawy na wczesnym etapie iw porę skonsultować się z lekarzem.

Definicja

Leiszmanioza Jest zakaźną chorobą pasożytniczą. Czynnikiem sprawczym są mikroorganizmy pierwotniakowe Leishmania. Jest to powszechna grupa pierwotniaków, w sumie istnieje około 20 gatunków, 17 gatunków jest niebezpiecznych dla ludzi.

Mikroorganizmy wpadają do komórek skóry lub narządów wewnętrznych i tam pasożytują. Pomimo faktu, że leiszmanioza jest uważana za zapomnianą chorobę, infekcje są regularnie obserwowane w 88 krajach na całym świecie. Większość krajów to kraje rozwijające się, 13 z nich to najbiedniejsze kraje świata.

Sposoby infekcji

Nosicielami leiszmanii są komary, które zarażają się, gdy chore zwierzę lub osoba zostaje ugryziona. Oznacza to, że jeśli komar ugryzie zakażoną osobę, ugryzie zdrową, nastąpi infekcja.

Nosiciele najprostszych mikroorganizmów (Leishmania) nazywane są zbiornikami. Zbiornikiem mogą być dowolne kręgowce, na przykład zwierzęta - psy (lisy, szakale, psy), gryzonie (myszoskoczki, wiewiórki).

Ponadto w zbiornikach leiszmanii występują one w postaci niedojrzałej biczowaty, a następnie w gardle komara przechodzą w aktywną mobilną formę. Kiedy komar użądli sobie osobę, dojrzała prosta Leishmania dostała się do rany, dostała się do organizmu i pasożytowała w komórkach, uszkadzając skórę lub narządy wewnętrzne.

Zainfekowane komary pozostają zakaźne przez całe życie i mogą przenosić chorobę na dużą liczbę ludzi i zwierząt.

Odmiany

Istnieje wiele podgatunków leiszmaniozy, w zależności od regionu dystrybucji. Istnieją trzy główne typy kliniczne:

  • Skórka. Choroba jest również nazywana tropikalnym wrzodem, wrzodami kauczukowymi, owrzodzeniem Aleppo, meksykańską leiszmaniozą, wrzodą Delhi. W Europie Południowej, Afryce i Azji objawy skórne prowokują gatunek Leishmania major i tropica. Gatunek brachiliensis leishmanis jest powszechny w Ameryce i Meksyku. Często zdarza się, że zakażenie występuje u mieszkańców Afganistanu lub Iraku. Choroby są narażone na turystów z Izraela i Ameryki Południowej.
  • Skóra i śluz. Powoduje podgatunek braziliensis i inne formy leiszmanii. Pasożyty wprowadzane są do węzłów chłonnych.
  • Leiszmanioza narządów wewnętrznych. Zwany także kalk-azar, febd dumdum. Czynnikiem sprawczym jest donovani, infantum / chagasi. Ten rodzaj odnotowano w Indiach, Ameryce, Afryce, krajach śródziemnomorskich, Azji Środkowej, a nawet w Chinach.

Objawy leiszmaniozy

Po pierwszym zakażeniu leiszmanioza może pozostać niezauważona, okres inkubacji, gdy symptomatologia jest nieobecna, trwa od 3 miesięcy do 1 roku. Można zauważyć tylko gadzinę, która pojawia się w miejscu ukąszenia owada. Ponadto choroba rozwija się w zależności od odmiany. Rozważmy je poniżej.

Jak odróżnić leiszmaniozę od prostego wrzenia i odpowiednio rozpocząć leczenie? Ten artykuł odpowie na to pytanie, w którym znajdziesz informacje o tym, czym jest wrzenia i karbem. Zrozum, jakie są ich różnice i czym różnią się od leiszmaniozy.

Leiszmanioza wisceralna

Objawy tego rodzaju występują 3-5 miesięcy po zakażeniu.

Częściej choroba objawia się stopniowo: jest słabość, ogólne złe samopoczucie, apetyt zanika. Następnie rozwija się gorączka, temperatura wzrasta do 39 - 40 stopni, ciepło może ustąpić i pojawić się ponownie. Wzrost węzłów chłonnych.

Ale pierwszym znakiem, który pojawia się niemal natychmiast po ukąszeniu, jest papuła pokryta łuskami.

W przypadku tej choroby dochodzi do zmiany narządów wewnętrznych - powiększenie śledziony i wątroby.

Z biegiem czasu, uszkodzenie wątroby staje się krytyczne, aż do puchliny brzusznej (wysięk w jamie brzusznej). Wpływ na szpik kostny.

Najczęściej na tę formę mają wpływ dzieci. W związku ze wzrostem narządów wewnętrznych charakterystyczny jest powiększony brzuch.

Leiszmanioza skórna

Symptomatologia tej odmiany zaczyna się od pierwotnego uszkodzenia - leiszaka.

Jest to specyficzny ziarniak na skórze, składający się z komórek nabłonkowych (tkanki łącznej), komórek plazmatycznych (które wytwarzają przeciwciała) i limfocytów (komórek układu odpornościowego).

Może również dojść do martwicy (uschnięcia) tkanek. Tutaj okres inkubacji jest krótszy - od 10 do 40 dni. Pierwotna zmiana zaczyna gwałtownie wzrastać, osiągając 1,5 cm.

Kilka dni później pojawia się wrzód z cienką skórką. Następnie skorupa znika, odsłaniając różowe dno wrzodu.

Po pierwsze, płyn surowiczy występuje w owrzodzeniu, a następnie pojawia się ropa. Po kilku dniach dno wrzodu wysycha, ropa pozostawia i pojawia się blizna.

Ziarniniak skóry to stan zapalny skóry, który można pomylić z leiszmaniozą.

Skórny wygląd choroby dzieli się na kilka podgatunków:

  1. Konsekwentna forma. W pobliżu pierwotnego ziarniniaka występuje wiele mniejszych zmian, które przechodzą przez etapy opisane powyżej.
  2. Postać gruźlicy. Wokół blizny pierwotnej zmiany, a nawet samej blizny, znajdują się guzki, które się powiększają i łączą ze sobą. Czasami guzki otwierają się i przekształcają w wrzody.
  3. Postać naciekająca. Charakteryzuje się zgrubieniem skóry i naciekiem (nagromadzenie komórek z domieszką krwi i limfy). Może to mieć wpływ na znaczną część skóry. Z biegiem czasu naciek sam się rozwiązuje. Przy tak wielu owrzodzeniach są niezwykle rzadkie.
  4. Formularz rozproszony. W tej postaci choroba występuje u osób z niską odpornością, na przykład HIV-pozytywnych. Charakterystyczne dla szerokiego rozprzestrzeniania się wrzodów w całym ciele, a proces ten jest przewlekły.

Leiszmanioza błon śluzowych

Postać ta powstaje również w obecności pierwotnych swoistych ziarniniaków skóry. Po pierwsze, na ciele występują rozległe wrzody, często na rękach i stopach.

Następnie dotknięte zostają błony śluzowe nosa, policzki, krtani, gardła. Pojawiają się nekroza (tkanki) i wrzody. Zmiany niszczy tkankę chrzęstną, więc możliwe jest odkształcenie twarzy.

Więcej informacji na temat sposobów zakażenia leiszmaniozą i rodzajów choroby zostanie przekazanych przez lekarza chorób zakaźnych:

Diagnostyka

W diagnozie leiszmaniozy najpierw przeprowadza się dokładne przesłuchanie, zbiera się anamnezę. Zostało ujawnione, czy osoba była epidemiologicznie niebezpieczna w strefach leiszmaniozy. Następnie wykonaj następujące procedury diagnostyczne:

  • Ze skórą lub śluzówkowo-skórną leiszmaniozą pobiera się wymazy z guzków lub owrzodzenia. Następnie próbki są przesyłane do badań bakteriologicznych.
  • Prowadzone są badania mikroskopowe. Po pierwsze, aby materiał ogrodzenie zmian skórnych wrzodów trzewnym rodzaju wykonać nakłucie (przebicie materiał ściany), szpiku kostnego, węzłów chłonnych, śledziony. Następnie próbki są malowane zgodnie z Romanovsky-Giemsa. Leishmania to najprostsze mikroorganizmy, z tym zabarwieniem zyskują kolor niebieski, a jądra stają się czerwono-fioletowe.
  • Wykonuje się serologiczne badania krwi. Aby to zrobić, weź krew z żyły i przeanalizuj zawartość przeciwciał przeciwko leiszmaniozom. Jeśli miano przeciwciał jest wysokie, potwierdza to obecność choroby. Nie ma przeciwciał u osób z chorobami układu odpornościowego (AIDS).

Leczenie

Leczenie jest wyznaczane na podstawie różnorodności i rozpowszechnienia choroby. W przypadku trzewnej i śluzowej skóry stosuje się leczenie ogólnoustrojowe. W przypadku skórnej leiszmaniozy z niewielkim obszarem uszkodzenia możliwe jest miejscowe leczenie (maści).

Leczenie typu trzewnego

Tradycyjna terapia jest wykonywana przy użyciu leków na bazie antymonu. Przypisać następujące leki:

    • "Pentotom" - aktywny składnik stiboglukonian sodu lub związek pięciowartościowego antymonu i kwasu glukonowego. Analogowy "Solyusurmin".
    • "Glucantim" - pentakarynian substancji czynnej, to specyficzny lek przeciwpierwotniaczy, czyli lek, który łagodzi pierwotniaki.
    • "Amfoterycyna B" przepisać oporność (oporność) na powyższe leki. Ten środek przeciwgrzybiczy jest klinicznie skuteczny w leiszmaniozie.

Pacjentowi pokazano leżakowanie. Przy dołączonych infekcjach bakteryjnych stosuje się antybiotyki.

Potrzebujesz większego odżywienia. Możliwe dodatkowe leczenie objawowe.

Na przykład uszkodzenia wątroby są podawane przez hepatoprotektory ("Heptral", "Essentiale"). W skomplikowanych przypadkach wykonuje się zabieg chirurgiczny - splenektomię (usunięcie śledziony).

Leczenie skórnej leiszmaniozy

Przy niewielkich zmianach skórnych można zarządzać miejscowym leczeniem wrzodów:

  • Wstrzykiwanie stiboglukonianu sodu jest wstrzykiwane bezpośrednio do regionu leiszmanioza.
  • Zastosuj terapię termiczną lub kriodestrukcję - zamrożenie skóry ciekłym azotem, a następnie umieranie dotkniętej tkanki.

W przypadku rozległych zmian chorobowych terapia jest identyczna z leczeniem formy trzewnej. Również w przypadku niewielkich zmian skórnych skuteczne są środki przeciwgrzybicze - leki ogólnoustrojowe o długim przebiegu (do 8 tygodni) - Flukonazol, Itrakonazol.

Leczenie postaci śluzówkowo-skórnej

W tym przypadku stosuje się opisaną powyżej terapię ogólnoustrojową, ale leczenie jest znacznie trudniejsze, ponieważ wpływa ona na wszystkie błony śluzowe, a nawet twarz jest zniekształcona przez zniszczenie tkanki chrzęstnej.

Środki ludowe

Tradycyjna medycyna na leiszmanię jest bezsilna, ale w formie skóry istnieją skuteczne recepty, które w połączeniu z leczeniem farmakologicznym przyczyniają się do gojenia się wrzodów i leiszmaniozów.

Bulion dekantujący

Jak gotować: 10 gramów suchego soku ziołowego koktajlu ze szklanką wody. Doprowadzić do wrzenia i gotować przez 3 minuty. Następnie pozwól mu parzyć przez godzinę.

Jak korzystać: Wytrzyj zniszczony obszar wywarką dwa razy dziennie przez miesiąc. Kąkol trawy znakomicie usuwa wtórne infekcje bakteryjne i grzybicze, łagodzi stany zapalne. Szczególnie bulion jest skuteczny w ropnych wrzodach.

Maść z korzenia Omanu

Składniki:

  1. Korzeń omanowy suszony 50 gr.
  2. Wazelina 200 g.

Jak gotować: zmielić korzeń omanu, wymieszać z wazeliną, aż będzie gładka.

Jak korzystać: Nasmarować dotknięty obszar, owrzodzenia i guzki otrzymanym preparatem przez noc. Maść stosuje się długotrwały kurs do kilku miesięcy. Korzeń Omanu zawiera naturalne żywice, wosk, olejki eteryczne, witaminę E, polisacharyd inuliny. Taka kompozycja doskonale radzi sobie z różnego rodzaju stanami zapalnymi i przyspiesza gojenie.

Zapobieganie

W szerokim sensie zapobieganie leiszmaniozie polega na zwalczaniu przenoszonych przez nos zwierząt i wektorów owadów. Aby to zrobić, w obszarach niebezpiecznych wyeliminować nieużytki i wysypiska, osuszyć piwnice, pozbyć się gryzoni, prowadzić zabiegi owadobójcze. Zaleca się stosowanie repelentów (substancji odstraszających owady, w szczególności komarów).

W szczególnych przypadkach zaleca się szczepienie, aby zapobiec zakażeniu leiszmaniozą, na przykład, turyści udający się do miejsca, gdzie choroba jest powszechna. Istnieje żywa szczepionka szczep L. major, która skutecznie zapobiega infekcji.

Pytanie-odpowiedź

Czy mogę uzyskać leiszmaniozę od chorej osoby? Jak się chronić, jeśli musisz być wśród ludzi z leiszmaniozą?

Niemożliwe jest zahamowanie leiszmaniozy bezpośrednio ze zbiornika (człowieka, zwierzęcia). W ciele kręgowców leishmania ma niedojrzałą formę wiciowce i nie może przenosić się drogą domową, powietrzną i innymi drogami.

Leiszmanioza jest przenoszona przez ukąszenie zakażonego komara, w gardle owadziej leiszmanii przechodzi do postaci aktywnej i wchodzi do ciała ludzkiego lub zwierzęcego przez ranę z ukąszenia.

Mam podróż służbową do Afryki, ostrzegłem, że istnieje szalejąca leiszmanioza. Jak zabezpieczyć?

Szczepionka z żywym szczepem Leishmania pomoże zapobiegać infekcji leiszmaniozą.

Ostatnio spoczęty w Meksyku zostałem ugryziony przez komara. Teraz w tym miejscu dziwny guzek, czy to standardowa reakcja, czy powinienem zobaczyć się z lekarzem?

Meksyk należy do regionów, w których leiszmanioza jest powszechna. Tak szybko, jak to możliwe, skonsultuj się z lekarzem chorób zakaźnych i daj rozmaz lub skrobanie tkanek do badania bakteriologicznego i mikroskopowego.

Z leiszmaniozą skóry można poradzić sobie z miejscowym leczeniem i nie zatruć organizmu toksycznymi zastrzykami?

Pojedyncze owrzodzenia skóry wywołane leiszmaniozą można uzyskać poprzez lokalne leczenie. Aby to zrobić, śródskórnie wstrzykuje leki antymonu ("Pentotam", "Solyusurmin"). Możesz także uciekać się do kriodestrukcji i ograniczyć edukację.

Przyjaciel zarażony leiszmaniozą w Afryce. Ma formę trzewną. Lekarze oferują usunięcie śledziony, to pomoże odzyskać?

Splenektomia - usunięcie śledziony, wykonuje się w zaniedbanych przypadkach. Ponieważ forma trzewna charakteryzuje się przede wszystkim porażką narządów wewnętrznych i śledziony. Nie oznacza to jednak rezygnacji z leczenia systemowego lekami i nie jest panaceum.

Podobne Artykuły O Pasożyty

Jak wziąć Vermox z robaków: instrukcje i opinie od ludzi
Jak szybko wycofywać robaki z domu w domu
Struktura ciała lin byka